CO TO SĄ RAJDY ENDURO?
RAJD ENDURO to jedna z dyscyplin sportu motocyklowego mająca na celu sprawdzenie wytrzymałości, sprawności motocykla oraz odporności fizycznej i umiejętności technicznych zawodnika. RAJD ENDURO rozgrywany jest na motocyklach oraz quadach w konkurencjach:
- indywidualnej
- klubowej
- zespołów sponsorskich
Trasa każdego z dwóch dni zawodów liczy od 100 do 200 km, jest oznakowana i przeprowadzona głownie po terenach leśnych, piaszczystych, błotnistych etc, jednym słowem trudnych lub bardzo trudnych – drogi asfaltowe mogą stanowić maksymalnie 30% całkowitej długości trasy. Zawody trwają dwa dni – każdy liczony odrębnie – a całkowity czas przejazdu podczas jednego dnia wynosi od sześciu do siedmiu godzin.
Zasadnicza trasa zawodów to długa wyczerpująca walka z przeciwieństwami terenu, motocyklem, czasem, samym sobą, ale czym byłby sport motocyklowy bez emocjonujących fragmentów walki o każdy ułamek sekundy. Te najciekawsze dla kibiców fragmenty trasy to właśnie TESTY SPECJALNE. Długość ok. 3 km, mogą mieć charakter: Enduro (nierówności, las, etc.), Motocrossu (tor motocrossowy) lub tzw. Extreme Test (najbardziej widowiskowy fragment trasy), czyli jak sama nazwa wskazuje, co naturalny teren najtrudniejszego ma do zaoferowania + wyobraźnia organizatora.
Odbiór techniczny motocykla.
Przed zawodami wszystkie motocykle przechodzą kontrolę techniczną, podczas której oprócz m. in. pomiaru głośności motocykla, znakowane są w 5 miejscach. Oznakowane części nie mogą być demontowane przez całe zawody (z małymi wyjątkami). Tak właśnie sprawdza się w praktyce wytrzymałość motocykla jak również umiejętności zawodnika, ponieważ o uszkodzenie niektórych elementów podczas tak trudnych zawodów nie trudno. Zawodnik większość napraw w strefie serwisowej musi wykonywać sam bez pomocy. Jednak w niektórych przypadkach ( w ramach regulaminu) dozwolona jest pomoc, dlatego każdy zawodnik ma swojego mechanika, który w ostateczności decyduje o sukcesie swojego zawodnika.
Co to jest sześciodniówka - ISDE?
To nie tylko najstarsza z rozgrywanych współcześnie imprez motocyklowych, ale również najtrudniejsza. Sześć męczących i zabójczo długich dni, które wymagają doskonałego przygotowania zarówno od zawodnika jaki i od motocykla – International Six Days Enduro (ISDE). Te drużynowe mistrzostwa świata to jedne z najtrudniejszych i najbardziej ekstremalnych zawodów, jakie świat Enduro ma do zaoferowania. Sześciodniówkę często nazywa się Olimpiadą Motocyklową. Pierwsza Sześciodniówka rozegrana została w 1913 roku w Carlisle w Anglii. Jej regulamin mówił, że zawody są "próbą niezawodności motocykla i zręczności zawodnika". To wciąż aktualne.
W 1924 roku na wniosek Królewskiej Holenderskiej Federacji Motocyklowej wprowadzono drugą nagrodę nazwaną Srebrną Wazą. Pierwotnie nazywała się International Six Day Trial, od 1980 roku zmieniono nazwę na ISDEnduro. Aż do 1973 r. zawody rozgrywane były zawsze w Europie. W 1973 r. pierwszy wypad za granicę Europy - Stany Zjednoczone. Od tego czasu coraz częściej poza Europą: dwa razy Australia (1992 i 1998), po raz kolejny w USA (1994), Brazylia (2003), Nowa Zelandia w 2006 i Chile w 2007 roku.
Największy sukces w historii polskiego sportu motocyklowego to zdobycie przez Polski Zespół Narodowy Trofeum Światowego i tytułu Drużynowego Mistrza Świata Enduro w 1993 roku w holenderskim Assen. czytaj historia Enduro
Zawodnicy kończący Sześciodniówkę otrzymują indywidualne medale Międzynarodowej Federacji Motocyklowej z grawerowaną na nich dewizą FIM "Pro virtute et scientia" czyli "Za męstwo i wiedzę". (Silver Vase). W ciągu 90 lat rozgrywania tej imprezy wyraźnie zmieniła ona swój charakter. Skracano trasy biegnące tylko w niewielkim procencie drogami o utwardzonej nawierzchni. Wprowadzono próby terenowe i motocross kończący zawody. Seryjne motocykle ustępowały miejsca maszynom budowanym specjalnie z myślą o tych zawodach.
Enduro jako sport motorowy to jeden z bardziej wymagających sportów. Sport dla osób posiadających doskonałą technikę jazdy, kondycję, potrafiących przewidywać, dysponujących niezawodnym sprzętem oraz profesjonalną obsługą – tygiel wymagań niezwykle trudnych do spełnienia. Niektórym zawodnikom się jednak udało i to naszym: Bartek Obłucki – II Vice Mistrz Świata i Michał Szuster – Mistrz Europy to najlepsze współczesne tego dowody, ale byli i inni. Indywidualnie oraz w Zespołach Narodowych polscy zawodnicy niejednokrotnie udowadniali poziom naszego Enduro podczas zawodów koronujących cykl Mistrzostw Świata tj. podczas International Six Days Enduro tzw. Sześciodniówki Enduro. Mam nadzieję, że w przyszłości, dzięki popularyzacji tej pięknej dyscypliny motocyklowej, zobaczymy o wiele więcej utalentowanych Polskich zawodników na trasach Mistrzostw Świata, Europy czy nawet Polski.
Andrzej Szweda